Image
Top
Navigation

Die Frau des Polizisten

de circulariteit in destructieve relaties

In het docudrama Die Frau des Polizisten word je als kijker langzaam maar zeker meegenomen in een gezin die langzaam naar de afgrond glijdt. Niets is wat het lijkt. Aanvankelijk word je getrakteerd op ideale gezinsbeelden met paaseieren zoeken en samen door het bos lopen. Het proces van een ongezonde relatie wordt hoofdstukje voor hoofdstukje als een sluipend proces voorgeschoteld, geheel vergelijkbaar met de werkelijkheid waarbij mensen niet echt in de gaten hebben dat ze langzaam afglijden of dat de relatie zich negatief ontwikkeld. Een element wordt heel duidelijk; door de wisselwerking in deze relatie zijn er geen schuldigen aan te wijzen, zowel de man als de vrouw nemen deel aan een proces dat bijna sterker lijkt dan henzelf omdat ze gewonden zielen lijken te zijn. Hij kan niet zonder haar en zij niet zonder hem. Uiterst knap is dat de regisseur alleen de dreiging van geweld laat zien, de geladen sfeer en de blauwe plekken achteraf. de kijker mag zelf verbeelden wat zich heeft afgespeeld. Ook de dwang aan het perfecte plaatje willen voldoen leidt geleidelijk tot onvervulbare verlangens,frustratie en agressie